Το Γαϊδουράγκαθο (Silybum marianum) αποτελεί ένα από τα πλέον μελετημένα φυτά στη σύγχρονη φυτοθεραπευτική, κυρίως λόγω του συμπλέγματος φλαβονολιγνανών που περιέχει και είναι γνωστό ως σιλυμαρίνη.
Η σιλυμαρίνη αποτελείται κυρίως από σιλυβίνη (silibinin), σιλυδανίνη και σιλυκριστίνη. Οι ενώσεις αυτές έχουν αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης επιστημονικής έρευνας για τη βιολογική τους δράση, ιδιαίτερα σε σχέση με την αντιοξειδωτική τους ικανότητα και τη συμβολή τους στη διατήρηση της φυσιολογικής λειτουργίας των ηπατικών κυττάρων.
Η βιβλιογραφία αναφέρει ότι η σιλυμαρίνη σχετίζεται με:
Αντιοξειδωτική δράση μέσω δέσμευσης ελευθέρων ριζών
Υποστήριξη της κυτταρικής μεμβράνης των ηπατοκυττάρων
Συμβολή στη φυσιολογική αναγέννηση ηπατικού ιστού
Ρύθμιση της παραγωγής γλουταθειόνης
Στην παραδοσιακή ευρωπαϊκή βοτανική πρακτική, οι σπόροι του γαϊδουράγκαθου χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη της φυσιολογικής λειτουργίας του ήπατος και της χολικής δραστηριότητας, ιδιαίτερα σε περιόδους διατροφικής επιβάρυνσης ή αυξημένου οξειδωτικού φορτίου.
Η βιολογική καλλιέργεια και η ήπια μηχανική άλεση διασφαλίζουν τη διατήρηση των φυτοδραστικών συστατικών χωρίς χημική ή θερμική επεξεργασία.